🟥 چه کسی شیشه را تکان داد !

💡درسی آموزنده برای امروز ما 🔹اگر صد مورچه سیاه و صد مورچه قرمز را در یک شیشه بریزید هیچ اتفاقی نمی‌افتد. اما اگر شیشه را تکان دهید مورچه‌ها شروع به کشتن یکدیگر می‌کنند. مورچه‌های قرمز و سیاه به دشمن بودن یکدیگر معتقد می‌شوند؛ درحالی که دشمن واقعی کسی است که شیشه را تکان داده است. 🔹در جامعه ما هم همینطور است. قبل از شروع مبارزه با یکدیگر باید از خود بپرسیم: چه کسی شیشه را تکان داد دشمن پس از ناکامیِ دستیابی به اهداف اصلیش، در کنار ضربات سخت به راهبرد «تکان دادن شیشه» روی آورده است؛ این همان جوهره جنگ شناختی و ترکیبی است. با تزریق سمِ بدبینی، مهندسی اخبار جعلی و برجسته‌سازی شکاف‌های تاریخی یا سیاسی از طریق الگوریتم‌های فضای مجازی، دشمن تلاش می‌کند تا «دیگری‌سازی» و «دشمن‌پنداری» را به درون مرزهای اجتماعی منتقل کند تا ساختار قدرت و همبستگی ملی از درون فرو بریزد. 🔹در این میان، مورچه‌های سیاه و قرمز نماد گرایش‌ها، قومیت‌ها و طبقات مختلف اجتماعی هستند که ذاتاً در کنار هم در یک اکوسیستم تعریف می‌شوند. هنر جنگ روایت‌ها این است که به هر گروه القاء کند بقای آن در گرو حذف گروه دیگر است. در این وضعیت، انرژی جامعه به جای صرف شدن در مقابله با دشمن خارجی، به داخل متمرکز می‌شود. 🔹جامعه و نخبگان باید بیاموزند پیش از واکنش به هر خبر تحریک‌آمیز در فضای مجازی، مکث کرده و بپرسند: چه کسی از این تنش سود می‌برد رسانه‌های ملی و تریبون‌های رسمی نیز باید به جای تمرکز بر دعواهای مورچه‌ها، مدام انگشت اشاره را به سمت دست نامرئی که شیشه را تکان می‌دهد بگیرند و ماهیت بیرونیِ بحران‌سازی‌ها را افشا کرده و روایت وحدت‌بخش بسازند. باید گفتمانی ایجاد شود که در آن، منافع مشترک ملی (مانند امنیت، اقتصاد و استقلال) بر تفاوت‌های سلیقه‌ای یا سیاسی ارجحیت مطلق داشته باشد. 🔹حاکمیت داده‌ها و مدیریت پلتفرمی اقدام لازم دیگر است. برای جلوگیری از تکان‌های مخرب شیشه، نیاز است تا زیرساخت‌های ارتباطی و رسانه‌ای بومی تقویت شوند تا امکان دستکاری احساسات جامعه توسط دشمن محدود گردد.